Emoties

Zoals de vaste lezers van deze kleine blog weten, hecht ik nogal aan rust in de stiltecoupé (en voor wie de running gag nog niet kent is er 1, 2, 3, 4, 5 en vooral 6). Ik wil er kunnen werken en stoor me eraan als mensen doorpraten nadat je ze eraan hebt herinnerd waar ze zitten. Ik vind het doorpraten vooral frappant omdat in vermoed dat de praters wél de beleefdheid opbrengen om niet te roken waar dat is verboden, om het onderscheid tussen mannen- en vrouwentoiletten te respecteren en om in een rij te wachten. Het is het gecultiveerde karakter van de onbeschoftheid – het niet rekening willen houden met een ander – dat me kwaad maakt.

Onlangs zat ik in een trein van Amsterdam naar Nijmegen en het was rustig. Dan is treinreizen heerlijk: je kunt lezen of schrijven zonder te worden afgeleid. Zoals u al vermoedde werd mijn geluk verstoord, en wel toen in Ede twee dames instapten die in de stiltecoupé hun luidruchtige gesprek voortzetten. Mijn aanvankelijke ergernis verdween echter toen ik begreep dat de mensen slechthorend waren.

Lees verder “Emoties”

De ontkenningsfase

sinterklaas4Het zal in november of december 1971 zijn geweest. Misschien een jaar eerder. In elk geval zat ik op de lagere school en had Sint-Nicolaas net een bezoek aan onze klas gebracht. Een waardige, strenge bisschop, waar we een beetje bang voor zouden zijn geweest als hij niet ook wat leuke pieten had meegenomen. Na zijn bezoek was de bel gegaan en nu mochten we naar huis. Juist toen we de straat op liepen, kwam daar Sint-Nicolaas aan, te paard.

Eén ding was me meteen duidelijk: dit kon niet dezelfde man zijn die ons zojuist herderlijk had toegesproken. Een geloofscrisis, ja geloofsafval dreigde. Maar ineens begreep ik het. De goedheiligman voor me was op weg naar de kleuterschool naast ons en had zich wat opgevrolijkt. Voor de kleine kinderen wilde hij natuurlijk niet zo streng zijn.

Lees verder “De ontkenningsfase”