
Eerst even dit. Eén, de staat Israël is, zoals andere landen die zijn ontstaan na de teloorgang van het Ottomaanse Rijk, internationaal erkend en behoeft zich niet te legitimeren door middel van een zionistisch geschiedbeeld dat ik eerder heb beschreven – denk aan de archeologie, denk aan Masada. Twee, een historicus stelt feiten uit het verleden vast (of probeert dat althans). De betekenis van die feiten mogen anderen vaststellen. Als ik hieronder dus iets vertel over een “claim op het land”, gaat dat over het verleden en daarover mag u denken wat u wil, mits rationeel onderbouwd. Drie, als ik een vraag krijg voorgelegd waarover ik iets denk te weten, probeer ik een antwoord te geven. Vier, de vraag naar de hervormingen van van koning Josia van Juda is zo’n vraag en is bovendien leuk omdat alles omstreden is.
Assyrië
In de negende eeuw v.Chr. begon de westelijke expansie van het Assyrische Rijk. Koningen als Aššurnasirpal II (r.883-859) en Šalmaneser III (r.858-824) bereikten de Middellandse Zee en versterkten hun posities steeds verder. Eerst was er een plundertocht. Die diende om de weg te verkennen, buit te machtigen en mensen te deporteren. Vervolgens kwamen er verdragen, waarin deze of gene Syrische vorst trouw beloofde en tribuut toezegde. Feitelijk kocht zo’n vorst plundering af door de buit zélf alvast af te staan. Het is een voorbeeld van wat Max Weber aanduidde als Raubimperialismus.




Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.