Sicilië

Marionet

Momenteel ben ik voor mijn werk op Sicilië. Ik denk dat u nu jaloers bent, want u weet dat het Mediterrane eiland is gezegend met een overweldigende natuur – de Etna, de zee, de groene heuvels in het binnenland – en dat zo’n beetje iedereen die er in de geschiedenis iets toe heeft gedaan, op Sicilië is geweest. Michiel de Ruyter is hier gesneuveld, Patton vocht zich een weg van Licata via Palermo naar Messina, de Hautevilles hielden hof in Palermo en dan heb ik het nog niet gehad over de Feniciërs, Grieken, Karthagers, Romeinen, Byzantijnen en Saracenen. Het eiland heeft een verfijnde keuken, het marionettenspel is werelderfgoed en wie (zoals ik) houdt van mozaïeken, is in Sicilië in het paradijs.

Geen gebied ter wereld is geschikter om toeristen te ontvangen, te verleiden en te verrijken. Desondanks bedraagt het percentage terugkerende toeristen slechts 6%. U wijt dat aan de georganiseerde misdaad, maar zo eenvoudig is het niet. In Romeinse restaurants komt de rekening ook nooit overeen met wat u feitelijk hebt genuttigd, de handel in drugs is een groter kwaad in Amsterdam en geweld is een serieuzer probleem in Caïro. Toch ligt het percentage toeristen dat terugkeert naar Rome, Amsterdam en Caïro hoger dan voor Sicilië.

Lees verder “Sicilië”

Reisleiders

Arcadius (Archeologisch Museum, Istanbul)

Momenteel leid ik een groep door het noordwesten van Turkije. Ik weet beslist niet alles en ben daarom blij dat ik het samen met een Turkse collega kan doen. En ook samen weten we niet alles. Soms moeten we nog iets opzoeken, zoals de herkomst van de diplomatieke uitdrukking “de verheven porte”. Eigenlijk vind ik dat nog het leukste van mijn bezigheden.

Sommige reisleiders hebben meer zelfvertrouwen. Ik zag vandaag een collega een groep leiden door het fenomenale archeologische museum (een van de allerbeste archeologische musea ter wereld). Bij elk beeld, bij elk voorwerp wist hij iets te vertellen, en het duurde even voor ik ontdekte hoe hij zoveel kon weten: hij werkte met een microfoon die was verbonden met oortelefoontjes, en kon zo even voor de groep uitlopen en de bordjes lezen.

Lees verder “Reisleiders”

Religieus toerisme

De boot van Ginnosar

Een klein jaar geleden stond ik aan het Meer van Galilea, dat, aan alle kanten omringd door bossen en hoge heuvels als het is, een werkelijk adembenemende schoonheid bezit. Alleen al daarom zou je erheen willen, maar vanzelfsprekend is het ook een plaats vol historische en religieuze associaties. Al sinds de Late Oudheid worden de plekken aangewezen waar Jezus en zijn leerlingen hebben gewoond, gewerkt en gepredikt. De aandacht daarvoor levert van alles op, variërend van prachtig geconserveerde joodse en Byzantijnse ruïnes tot de ergste kitsch.

De kroon wordt gespannen door een scheepje uit de eerste eeuw, waarvan de archeoloog kort na de ontdekking beweerde dat het “uit de tijd van Jezus” zou stammen. Zoals te verwachten viel, viel de nuancering weg toen de pers erover schreef: dit scheepje was “het scheepje van Jezus”. De archeoloog zei later dat hij dit niet had voorzien, maar dat is vrijwel zeker niet waar. De eerste Israëlische archeoloog die een kans laat lopen om een vondst met de Bijbel in verband te brengen, moet nog worden geboren. Wie op deze wijze publiciteit kan genereren, mag immers vooruitzien naar een wonderbaarlijke fondsenvermenigvuldiging.

Lees verder “Religieus toerisme”

’s Werelds mooiste beroep

De schuddende minaretten van Isfahan

In de westelijke buitenwijken van Isfahan staat het mausoleum van de veertiende-eeuwse mysticus Amu Abdollah Soqla. Het kubusvormige monument is vrijwel meteen na zijn dood gebouwd en staat dan ook op de monumentenlijst. Er is een restaurantje dat lekker sterke koffie schenkt, en er zijn altijd veel toeristen.

Die komen niet voor Amu Abdollah Soqla en ook niet voor de koffie. Ze komen om te kijken naar de twee minaretten, die in de zeventiende eeuw zijn toegevoegd.

Lees verder “’s Werelds mooiste beroep”