Marcus Caelius

Kopie van de cenotaaf van Marcus Caelius
Kopie van de cenotaaf van Marcus Caelius

In 1991 maakte ik een fietstocht naar Griekenland en op enkele mooie voorjaarsdagen reed ik van Turijn via Pavia, Cremona, Modena, Bologna naar Ravenna. Bij mijn aantekeningen vond ik later een zinnetje dat ik op een oud-Romeinse inscriptie had gezien:

Het ergste van mijn dood is dat nu niemand zich meer de dierbare mensen herinnert die alleen ik mij nog herinnerde.

Ik heb het nooit meer teruggevonden. Het helpt niet dat ik geen Latijn erbij heb genoteerd (wat ik meestal wel doe) en ook de plaats niet heb opgeschreven, al moet het ergens voorbij Cremona zijn geweest. Ik heb de inscriptie nooit kunnen terugvinden en ik heb wel eens bedacht dat het “inscr” erbij een vergissing was of dat het ging om een Italiaanse tekst.

Lees verder “Marcus Caelius”

Noviolocus

Noviolocus

Traditioneel zijn Nederlandse oudheidkundigen goed in living history-parken. Het oudste is de Heilig Land-stichting bij Nijmegen, het huidige museumpark Orientalis. Het is nu, een eeuw na de opening, moeilijk voorstelbaar hoe baanbrekend en invloedrijk het is geweest, maar wie negentiende-eeuwse afbeeldingen van Jezus vergelijkt met die uit de twintigste eeuw, ziet hoe een geïdealiseerd, bovenmenselijk wezen wordt vervangen door een mens van vlees en bloed. Jezus heeft zijn historische context teruggekregen.

We hebben een IJzertijddorp bij Eindhoven, we hebben Archeon – een geweldig park – en momenteel wordt gewerkt aan de aanleg van Justerland, waarvan ik overigens al lang niets meer heb vernomen. En dan is er het project om een Bataafs dorpje te herbouwen, even ten oosten van Nijmegen, vlakbij Millingen. Men is er al een tijdje mee bezig, en omdat de oorspronkelijke locatie niet mogelijk is gebleken, heeft men het half in scherts Noviolocus genoemd “Nieuwoord”.

Lees verder “Noviolocus”